สวัสดีครับ
 
นานแล้วเนอะ ที่ไม่ได้ส่งเมล์มาอย่างงี้
 
ก่อนอื่นต้องขอโทษละกันครับ ที่โทรศัพท์ไปทำให้อารมณ์เสีย พี่ไม่ตั้งใจจะให้เป็นยั่งงั้นจริงๆ
 
 
จะเล่าอะไรให้ฟังละกัน เพื่อเป็นการขอโทษ
 

เรื่องมีอยู่ว่า...

ปลายปีที่แล้วหลังจากเรียนเสร็จที่ก็ได้ไปงานการ์ตูนเล็กๆงานหนึ่ง วันนั้นเป็นวันครึ้มฟ้าครึ้มฝน เหมือนกับอารมณ์พี่ในตอนนั้นที่รู้สึกเบื่อๆเซ็งๆจากหลายเรื่องที่เกิดขึ้นกับชีวิต
 
งานวันนั้นก็เหมือนกับงานทั่วๆไป มีคนมาเดินมากมาย มีโดจิน มีคอสเพล์ มีถ่ายรูป
 
แต่ที่ไม่เหมือนกับทุกครั้งคือ หลังจากอยู่กลางผู้คนสักพัก อยากหาที่เงียบๆมานั่งพักสักหน่อย เลยเดินมาเจอมุมสงบหลังงาน ตรงนั้นมีน้องคนนึงนั่งอยู่ก่อนแล้ว พอเข้าไปนั่งก็เลยทักทายน้องคนนั้น
 
ไม่น่าเชื่อว่า การสนทนาครั้งนั้นมันจะเป็นการสนทนาที่ยาวมาก คุยกันตั้งแต่เรื่องทั่วไป เรื่องการ์ตูน/เกมส์ เรื่องการเรียน จนแม้กระทั่งเรื่องครอบครัวซึ่งไม่รู้ว่าโยงไปได้ยังไง
 
และไม่น่าเชื่ออีกว่า หลังจากงานเลิกแยกย้ายกันกลับ ก้อนเมฆที่มันปกคลุมทะมึนในจิตใจพี่ในตอนนั้น มันหายไปหมดเลย พี่รู้สึกสดชื่นขึ้นทันตาเห็น จนแปลกใจกับตัวเองทีเดียว
 
หลังจากนั้นพี่ติดต่อน้องคนนั้นได้นิดหน่อย ได้คุยผ่านตัวอักษรเป็นระยะๆ และมันรู้สึกว่าจะเติมความสดชื่นได้ทุกครั้งที่มีการตอบกลับ
 
ไม่นานต่อจากนั้น ก็ได้เจอหน้าเค้าอีกครั้ง ก็เป็นงานการ์ตูนอีกนั่นแหละ คราวนี้ได้นัดเจอตั้งแต่เช้าแล้วก็เดินทางไปงานด้วยกัน ได้คุยกันมากขึ้น ได้รู้จักน้องเค้ามากขึ้นอีกหน่อย และเนื่องด้วยพอรู้มาว่าน้องเค้าชอบเกมอยู่เกมหนึ่งมาก

ก็เลยตัดสินใจทำแก้วลายตัวเอกของเกมนั้นเอาไปให้ตกใจเล่น
 
แต่สิ่งที่เห็นมันเกินกว่าที่คิดไว้มากนัก พี่ได้เห็นรอยยิ้มตอนน้องดีใจ ทำให้พี่รู้สึกดีใจด้วยจนพูดไม่ออก และก็รู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้นั้นอย่างน้อยมันก็คุ้มค่ามากมาย
 
 
และรอยยิ้มนั้นมันก็ผุดขึ้นมาในหัวเสมอยามที่พี่เบื่อและเหงา
 
 
ทำให้พี่คิดว่า ถ้าได้ทำอะไรให้น้องเค้าอีกเค้าคงจะดีใจ และมีรอยยิ้มอย่างนั้นอีก และถ้าได้คุยกับน้องเค้าเยอะๆ ความเบื่อและความเหงามันคงจะหายไป
 
.
.
และนั่นคือคำตอบของคำถามที่ว่า 'ทำไมต้องมาคุยกับน้อง' และ 'ทำไมชอบหานู่นหานี่มาให้เรื่อย'
 
 
ขอโทษจริงๆ แต่ที่ทำทั้งหมดไม่มีเจตนาให้น้องหงุดหงิดเลย พี่อยากให้น้องอารมณ์ดีและยิ้มอยู่เสมอ
 
 
คิดถึงครับ

คนคนนึง